Living Large in Nica
- Andrea
- 5 mei 2017
- 2 minuten om te lezen
We hadden enorm veel zin om Nicaragua (Nica voor intimi) te begroeten, des te meer omdat daar een rendez-vous met Aldine zou plaatsvinden. 10 dagen ging ze met ons mee reizen, te beginnen in Granada, een prachtige oude koloniale stad, gelegen aan Lago Nicaragua. Granada is nog niet zo glad getrokken als Cartagena in Colombia, en ze zijn nog niet zo hard aan het vernieuwen als in Panama City, maar de potentie om ook hier een facelift toe te passen is duidelijk aanwezig. Latent. In deze bloedhete stad verkenden we de coolste restaurants, en deden we de boodschappen die we nodig hadden om ons 3 dagen lang te verschansen in onze AirBnB: een heel eiland met gigantische villa, voor ons alleen. Als je tot nu toe nog niet jaloers was op onze reis en de mooie foto’s enzo, kijk dan vooral niet naar deze link. ‘You will cry the day you have to leave’, schreef een recensie, en dat deden we ook. Maar goed, ik loop op de zaken vooruit.
In het meer, voor de kust van Granada, liggen 365 mini-eilandjes, die daar ooit door een vulkaan zijn uitgespuugd. Tegenwoordig zijn “Las Isletas” dichtbegroeide, groene toevluchtsoorden, waar rijke koffieboeren en corrupte politici hun zomerhuizen hebben. Er zijn apen en vogels, en per kajak of stand-up-paddle kan je de buurt verkennen. Het was bijna midden in de nacht toen Aldine aankwam, en toen moesten we nog met een taxi en een boot naar het eiland in het donker, maar het was het allemaal waard voor de vista’s de volgende ochtend.
3 dagen lang hingen we rond op ons eiland. Overdag kajakten we er op los, in de middag dronken we dark & stormy’s vanuit onze hangmat, en ‘avonds dansten we op alle hits uit de jaren 80 die we konden vinden op Spotify. We hadden een kamermeisje dat elke dag het hele huis schoon kwam maken, en een conciërge die het gras harkte, de hangmatten ophing en de kajaks klaar legde. Als we naar de stad wilden, dan belden we onze bootman om ons op te halen, wat hij op elk moment van de dag of nacht kwam doen. We waanden ons prinsen en prinsessen, of minimaal internationale drugsdealers op een sabbatical.
Op dag 2 lukte het ons waarachtig om onszelf een middagje van het eiland los te rukken voor een excursie. In Granada doorkruisten we de stad, en maakte Aldine kunstzinnige foto’s voor haar Insta account. We vonden een kaaskrokettenboer, die die middag overuren moest draaien.
Aan het eind van de middag charterden we een taxi-chauffeur om ons naar de Masaya vulkaan te brengen. Daar stonden we, bij het vallen van de duisternis, aan de rand van de krater, en staarden we recht in de kokende, kolkende lava (filmpje). Het was alsof we naar in het kloppend hart van de aarde zelf keken.
Op dag 3 stelden we het onvermijdelijke nog even uit met kort kajak-rondje langs de apen op het buur-eiland, maar toen moesten we er aan geloven. Dag huis, dag tuin, dag privé-eiland met Roberto de conciërge. Door naar een volgende hoogtepunt: Isla Ometepe.
Opmerkingen